In Memoriam Trees Meijer (25 oktober 1952 – 16 augustus 2026)

Het was wel even schrikken toen Cees van den Brink zondagavond belde. Zijn liefste lief en echtgenote Trees Meijer was die middag overleden in het ziekenhuis van Nieuwegein. Ze was nog maar 73 jaar.

Velen weten of merkten wel dat het de laatste twee jaar minder goed ging met Trees. Ik ken haar niet anders dan dat ze wegens rugklachten een eigen stoel of dik kussen meenam, maar dat was ‘ongemak’. De pijnstillers die ze daarvoor slikte, versuften haar wel eens.

Maar de laatste twee jaar ging het duidelijk almaar slechter met haar, een slopend proces. Eerst vielen de tweedaagse mahjongtoernooien af, later ook de eendaagse. Ze kwam nog wel, met veel plezier, naar de Regenboog-toernooien. En bijna tot het eind toe speelde ze thuis en soms elders nog, als ze zich goed voelde. Want Mahjong was haar lust en haar leven. Als je het bij Cees en Trees thuis speelde, was hun onderlinge gekissebis (en overduidelijke liefde voor elkaar) iets wat me altijd zal bijblijven.

Trees’ gestel verslechterde gaandeweg. Eerst werd lopen lastig, daarvoor kwam er een rollator in huis. Traplopen ging niet meer en er kwam een traplift. Lange tijd werd dat gehouden op bijeffect van langdurige zware medicatie, maar uiteindelijk kwamen andere indicaties in beeld. Uiteindelijk Lewy Body dementie, een combinatie met Parkinson.

Daarover nam ze, zoals met alles, geen blad voor de mond. Ze verwoordde haar ziekte op een prachtige, positieve en bewonderenswaardige manier. ‘Het wordt langzaam steeds mistiger in mijn hoofd’, zei ze. ‘Ik word gek’. Nou, zo gek was ze echt niet. Je trof in haar, zeker het laatste jaar, de ene keer een duidelijk aanweziger tegenstander dan een paar dagen later. En ze werd sneller moe, de concentratie kon ze steeds minder goed opbrengen. Ze behield wel haar ijzeren goede humeur. Kon over alles klagen, maar dat klagend becommentariëren duurde maar heel even. Daarna kwam er weer een lach, ze wilde er altijd het beste van blijven maken.

Dat typeerde haar. Ze was heel uitgesproken in alles. Haar mening over mensen, politiek, het weer, buitenlanders, Utrechters (haar stadje) en wat dan ook ventileerde ze onverbloemd. Trees mocht je, of ze had een hekel aan je. Een tussenweg was er niet. En als ze je mocht, ja, dan kon alles, dan ging ze voor je door het vuur. Ze genoot van mensen om haar heen. Zeker als dat ook nog gepaard ging met een (of twee) glaasjes rode wijn. Met dure wijn deed je haar geen extra groot plezier. Die van de Aldi of Plus was goed genoeg.

Je kon haar ook plezieren met Mariabeeldjes (de slaapkamer staat er vol mee) en badeentjes die ze ook verzamelde. En oranje was haar favoriete kleur. Niet te missen als je in hun keuken en woonkamer bent.

Trees’ einde kwam toch nog onverwacht. Ze had de laatste week heel veel pijn in het hoofd, werd daar panisch van. Euthanasie was al -met spoed- aangevraagd, net als opname in een verpleegtehuis. Na enkele zware epileptische aanvallen is ze opgenomen in het ziekenhuis waar ze een dag later overleed. Ze is donderdag 20 augustus in besloten kring gecremeerd.

Cees en familie, ik wens jullie veel sterkte toe in de komende periode. Weet dat veel mensen Trees gaan missen. Een markante persoonlijkheid, liefdevol, zorgzaam en vooral: vrolijk.

Robert Bodde