Door Olav Sommers

Voor het eerst stond er een Riichi-toernooi in Hamburg op de internationale agenda. En dat betekent maar één ding: voor een aantal fanatieke spelers gingen alle alarmbellen af. Een debuut laat je tenslotte niet aan je neus voorbijgaan.
Nog altijd wordt er met warme gevoelens teruggedacht aan eerdere premières, zoals die in Cork en Boekarest. Dus toen Hamburg zich meldde, was het geen verrassing dat liefst zes spelers met een Nederlands EMA-nummer de koffers pakten. En laten we eerlijk zijn — Hamburg is sinds de halve finale van 1988 (ja, die!) een stuk gezelliger geworden.

De Nederlandse delegatie (plus één)
Zongbo Bao trapt af — en eigenlijk is híj de reden dat dit verslag wat anders begint dan normaal. Want waar we doorgaans schrijven “zes Nederlanders konden de verleiding niet weerstaan”, geldt dat deze keer niet helemaal. Zongbo komt niet uit Nederland, spreekt geen woord Nederlands (en dat lijkt hem ook prima te bevallen), maar hij hield zich uitstekend staande tussen de vele Mandarijnsprekende deelnemers. Zijn 25e plaats is meer dan verdienstelijk — en we zijn stiekem gewoon trots.

Dan Olav Sommers. Een man die naar eigen zeggen vrede heeft met het feit dat velen hem voorbij zijn gestreefd — maar zodra hij aan tafel zit, blijkt die acceptatie toch iets lastiger. Zijn humeur volgt steevast de curve van zijn scores, en dat was in Hamburg niet anders: een achtbaan van hoogte- en dieptepunten. Zijn uiteindelijke 50e plaats voelde dan ook als een terechte balans van beide.

Marjoleine beleefde haar eigen sportdrama. Denk aan die wielrenner die al juichend de finish nadert, om dan nét nog ingehaald te worden. Na twee ronden stond ze tweede, na dag één vierde — de champagne kon bijna open. Maar op dag twee liep niets meer zoals gepland. De tegenstanders vlogen haar links en rechts voorbij, met een 47e plek als eindresultaat. Wel net in het rechter rijtje, maar ze heeft zeker aan het podium geroken — en haar moment komt ongetwijfeld nog.
Midden op de foto zien we Ivar (Wicky) Bouwman. De rust zelve. Geen onvertogen woord, geen driftige reacties — altijd vriendelijk, kalm en constructief. Met zes tweede plaatsen was hij de meest constante Nederlander. Tussen de rondes door regelde hij ook nog bondszaken, besprak Europese kwesties en legde nieuwe contacten. Een waar visitekaartje voor de NMB. Zijn 18e plaats en MERS-rating van 4 zijn dan ook dik verdiend.

En dan Jacqueline Oudshoorn — voor velen de luis in de pels van het Riichi-circuit. Wereldberoemd (en een tikje berucht) om haar vele ura-dora’s. Tegenstanders halen opgelucht adem als ze níet bij haar aan tafel zitten. Buiten het spel om is ze minstens zo populair: iedereen wil even bijpraten of lachen om haar belevenissen. Zoals gebruikelijk wisselden eerste en vierde plaatsen elkaar af, wat uiteindelijk resulteerde in een 42e plek. Precies op de helft.
Tot slot Jeroen Chen, helemaal rechts op de foto. Van alle Oosters-ogende spelers is hij zonder twijfel de meest benaderbare. Oudste uit een gezin van vier, en een natuurlijke bruggenbouwer voor familie én medespelers. Lange tijd lag hij op koers voor een top-10 notering, maar in de laatste ronde sloeg het noodlot toe. Een stevige tik op het eind, maar nog altijd een zeer nette 24e plaats.

De organisatie in Hamburg verdient een groot compliment: met 84 deelnemers uit twaalf landen was dit eerste Riichi-toernooi een doorslaand succes. Alles verliep soepel, de sfeer was uitstekend en het enthousiasme groot.

Wij kijken nu al uit naar de tweede editie — en als we de Nederlandse delegatie kennen, staan ze daar weer vooraan in de rij.

De Nederlandse delegatie positief gestemd in Hamburg