Door Eric van Balkum

De 8-persoons Nederlandse delegatie bij het Wereldkampioenschap voor landenteams is weer teruggekeerd uit Rimini na een lang en spannend toernooi.

Een vrouwenviertal (Floor Perquin, Joyce Riekerk, Annet Toxopeus en Diana Westdijk) en een mannenkwartet (Yorick Bonnema, Eric & Luuk van Balkum en Menno van Lienden) werden door de NMB aangemeld als vertegenwoordigende teams voor de eerste editie van dit onder de vlag de Mahjong International League (MIL) door de Italiaanse Bond georganiseerde WK.


De NMB is niet aangesloten bij de MIL en door de openstelling voor twee Russische teams besloot men het toernooi links te laten liggen. Deelname onder de neutrale naam Onafhankelijk Team deed de bond van standpunt veranderen.

Een vijftal van afgevaardigden kreeg direct te maken met een tegenvaller omdat de maandagvlucht van 14.45u vanwege ‘mist’ (op een zonnige dag …) naar een andere, liefst 16 uur later vertrekkende, werd omgeboekt. Dat getal 16 gaat vaker terugkomen in dit verslag. Een geplande vrije dag voorafgaand aan het toernooi ging voor hen dus verloren. Tijdens de reis werden de verschillen doorgenomen tussen de gehanteerde spelregels (de oorspronkelijke uit 1998) en degene die wij gewend zijn.

Beide teams verkozen een appartement als verblijfplaats boven een kamer in de speellocatie – het Litoraneo Hotel – mede omdat de communicatie rondom de beschikbaarheid op zich liet wachten (alle overige communicatie overigens ook). Het iconische mahjongechtpaar Marco Montebelli en Serena Porrati trouwde hier enkele jaren geleden en zij stelden het aan de FIMJ voor als WK-locatie.

Aangekomen in de Italiaanse kustplaats doodde de ‘Holland Acht’ de tijd tussen inschrijving en welkomstbuffet met … mahjong (beurtelings de mannen en de vrouwen, met steeds de niet-spelenden als aandachtig toeschouwer/analist). Verder was daar natuurlijk het aangename weerzien met spelers die in een recent of ouder verleden ons pad hebben gekruist.

Voor wie een daverende openingsceremonie en een ruime speelzaal met kroonluchters verwachtte kwam van een koude kermis thuis. Hoewel de naam ‘Sala Diamante’ anders doet vermoeden pasten de 24 compacte speeltafels er nauwelijks in en van grandeur was geen sprake.

Tijdens het openingsbuffet werd de loting verricht door de 11-jarige zoon van Marco en Serena.
De hoofdscheidsrechter krabbelde de indeling op een A4-tje en daaruit bleek dat ‘Le donne olandese’ (Nederland 2) in poule 3 Italië 1, Frankrijk 3 en Chinese Taipei (Taiwan) zouden treffen. De mannen (Nederland 1) in poule 4 waren gekoppeld aan China 1, een Denemarken/Singapore-combinatie en Canada (‘Die kunnen er helemaal niks van’, aldus de immer uitgesproken Luuk, op basis van zijn Toronto-ervaring).

Luuks opmerking bleek voort te komen uit jeugdige overmoed, want toen het stof van de eerste speeldag was neergedaald hadden de (Chinese) Canadezen 6 tafelpunten meer gescoord dan de 21 van ons mannenteam.


Het is trouwens altijd wat met de aanbidders van het esdoornblad: bij het WK in Frankrijk vertrokken ze toen de toernooiopzet hen niet beviel en in Toronto bleek een aantal van hen de mahjongtafelmanieren en de Engelse taal niet machtig. Ditmaal ontstond enige ophef toen Eric in ronde 3 voor de tweede maal tegen dezelfde Canadese moest spelen. Men had de rol van de reservespeler zo geïnterpreteerd dat deze vrij was in te zetten en de toernooiorganisatie en de hoofdscheidsrechter hadden hen daarvoor toestemming gegeven… Luuk trof daarna hetzelfde lot.


Nederland 2 behaalde in hun groep 15 punten – vooral Floor had het zwaar – en scoorde daarmee ook 1 wedstrijdpunt. De tafelpunten bleken namelijk alleen bepalend voor het resultaat in de groep. De poulewinnaar kreeg 4 en de rest steeds een punt minder. Beide Nederlandse teams moesten het dus met 1 punt doen en voor een plaats bij de beste 16 – het bereiken van de kwartfinale – was poulewinst op dag 2 wel zeer aan te bevelen.


De dames probeerden dat tevergeefs tegen China 2, Denemarken/Singapore en Italië 3, ondanks dat ze in de derde ronde 14 tafelpunten bijeen speelden. De heren gingen echter voortvarend te werk, aangevoerd door een onverslaanbare Luuk (13 TP). Omdat zowel hij als Yorick de eerste twee partijen wonnen totaliseerden ze halverwege al meer punten (22) dan op heel de eerste speeldag.
Na de zeer uitgebreide lunch volgde, net als de dag ervoor, een dip (slechts 5 TP), waardoor de laatste ronde zeer spannend werd. Luuk won de laatste tafel glansrijk, Eric passeerde zijn Russische tegenspeler door bij haar een kong te roven en Menno kwam met 2 punten uit de zaal. Yorick stond echter op verlies maar was naar eigen zeggen ‘onbewust bekwaam’ door in het laatste spel de winst toe te spelen aan de speelster uit het kansloze La Réunion. Een 14e eindklassering bracht I signori olandesi dus naar de kwartfinale, terwijl le donne gingen spelen om plaats 17 tot 24.

In de nieuwe poule wachtten de heren slechts Aziaten: China 2, China/Zweden-combinatie en Japan 2. China 2 kreeg, net als elk ander team dat na twee dagen in de top 4 stond, 3 bonuspunten om mee te beginnen.
Halverwege scheidden 2 TP Nederland 1 van de nummer 2, Japan 2. Eric had echter geen beste dag, waardoor het gat in de derde ronde groeide tot 4 punten.
In de laatste ronde werd na 1 uur spelen een pauze van 10 minuten ingelast om de teams een tactische bespreking op basis van de dan geldende situatie toe te staan. De situatie zag er voor Nederland 1 weinig hoopvol uit, dus werd eendrachtig besloten alles-of-niets te spelen. Het leverde 4 x 0 TP op en in plaats van de nagestreefde halvefinaleplaats een 16e eindklassering.

De finale ging uiteindelijk tussen China 1, China 2, China/Zweden en Singapore 1, waaruit de conclusie valt te trekken dat de Aziaten tactisch beter spelen dan de Europeanen. China 1 won uiteindelijk met een marge van slechts 1½ punt op Singapore 1 en 3 punten op China/Zweden (met de Zweedse Bibbi Zhang als best presterende speler).

De 68 spelers die niet tot de gekwalificeerde acht WK-teams behoorden speelden op de 4e en 5e dag een individueel toernooi. Dit toernooi stond ook open voor andere (Italiaanse) spelers. De zes geïnteresseerden werden door de organisatie allemaal toegelaten, waardoor aan twee tafels slechts 3 spelers plaatsnamen, samen met een fictieve speler – Jodocus / Jerry / Mr. X – die geen stenen kreeg. In Nederland is dit onacceptabel, maar in Rimini kan alles.
De tafelindeling werd vanaf speelronde 2 steeds bepaald op basis van de dan geldende rangschikking. Omdat Eric begon met een gevoelige 0-punter (-168) kwam hij aan die verschoppelingentafel van drie terecht, met o.a. een Singaporees met de opvallende naam Peter Pun. Eric gooide vervolgens in de eerste zes spellen vier keer een tegenstander uit en wist pas in 14e spel Jodocus te passeren. Het ene punt en opnieuw een mega-minscore werkten demotiverend en voelden als een vernedering. Gelukkig wist hij zich vervolgens – ten koste van landgenote Joyce – met tafelwinst uit de diepste krochten te bevrijden. Troostend was dat Vincent Tan (de Franse leider van de Europese ranking) en Marco Montebelli (10e op die ranking en op dag 2 zonder zonnebril(!)) zich steevast ook in dat donkere deel van de ranglijst ophielden.


Erics zoon verkeerde ondertussen in de betere kringen. Luuk vergaarde tijdens de eerste individuele dag 13 TP en mocht de volgende dag aanschuiven aan tafel 1. Met 2 TP handhaafde hij zich daar om daarna door 1 TP terug te vallen naar tafel 2.
Met tafelwinst in de zevende en laatste ronde kon hij zich verzekeren van een podiumplaats. Luuk kwam echter snel achter en paste zijn tactiek aan. Hij werd wachtend met een 13-wezenhand, maar voordat de resterende zuidenwind kwam haalde een tafelgenoot mahjong. De 0 deed hem kelderen naar de 16e plaats met 16 tafelpunten.
De overige Nederlandse spelers boekten af een toe een mooi resultaat, maar waren niet constant genoeg om in de hogere regionen te eindigen. Maar Floor ervoer wel een ander hoogtepunt. Zij slaagde er namelijk in om haar speciale oranje WK-shirt te ruilen tegen een trainingsjack van de goedlachse WK-winnaar Li Wenlong.

En zo eindigde de bijzondere eerste editie van het WK voor landenteams. Een zeer speciale vermelding verdient de Franse arbiter Astrid Doubedout, die grotendeels alleen en opgewekt, zowel de afwijkende spelregels op open en geduldige manier handhaafde, als de organisatorische beslissingen communiceerde en bovendien de scores, standen en tafelindelingen presenteerde. Bravo!
Ik ben benieuwd of deze première een vervolg gaat krijgen.

Resultaten en foto’s